levensreligieus

broeder damiaan is het pseudoniem van Damiaan Messing (1973), voormalig speechschrijver en pionier van pelgrimsroute de Walk of Wisdom. Hij woont in Amsterdam en werkt als helpende in de ouderenzorg.

foto: Jelle Sepers

Wie ben ik? Wie zijn wij?

Tot een jaar of elf, twaalf maakte ik gemakkelijk vrienden. Op school, in mijn straat, tijdens vakanties. Ik vond het leuk om contact te leggen en samen te spelen.

In de puberteit verschenen er pigmentvlekken op mijn gezicht, waar mensen van schrokken. Mijn lijf werd lang en mager: een bron van spot. Op school en in mijn familie hoorde ik er niet meer bij.

Door toeval kwam ik op een scoutingkamp waar ik de grootste en sterkste was. Ik sliep in een tent met een jongen die 's nachts huilend in zijn slaapzak lag: hij hoorde er niet bij. Ik kon hem troosten. De leiding zag dat, gaf het door aan mijn moeder: ik kreeg lof.

Onvoorwaardelijke liefde

De afwijzing en lof leerden me twee dingen: een diep wantrouwen tegen mensen. Hun liefde is voorwaardelijk, was mijn conclusie. Daar stond een gevoel van superkracht tegenover: een onvoorwaardelijke liefde, die ik kon belichamen.

Het heeft me veel tijd gekost om van beide lessen te genezen. Mensen zijn zo slecht nog niet, heb ik inmiddels ervaren, en tot veel liefde in staat. Hoe je er ook uitziet! Ook de superkracht heb ik gelukkig losgelaten. Ik ben een mens met beperkingen, net als iedereen, en dat is precies wie ik wil zijn.

Verder heb ik geleerd dat onvoorwaardelijke liefde wel degelijk bestaat. Niet groots en geweldig, maar kwetsbaar en ontvankelijk. Mijn gelukkigste momenten zijn die waarin ik mij overgeef aan het leven en angst of verzet loslaat. Dan ontvouwt het bestaan zich als het grote wonder dat het is.

We zijn een tijdelijke verschijning van het leven, dat een tijdelijke verschijning van de kosmos is. Waarom de kosmos is, weet niemand. Ik voel liefde voor die kosmos en ben dankbaar dat ik er - voor even - deel van uitmaak.

Superkracht, hervonden

Vanuit die grond van liefde en dankbaarheid wil ik iets positiefs bijdragen. In de zorg help ik ouderen met dementie zo lang mogelijk thuis te blijven wonen. Ik ben vrijwilliger bij Fietsmaatjes en ruim zwerfafval op in Amsterdam. Met mijn vriendin Manja zette ik pelgrimsroute de Walk of Wisdom op rond Nijmegen.

Ik geloof nu in de superkracht van mensen, samen. We zijn de machtigste soort op aarde. Baas over de planeet. Als we willen, maken we van haar een habitat van welzijn voor iedereen, met volop ruimte voor andere soorten.

Dat potentieel is mijn horizon. Al doet het contrast met de realiteit pijn. Maar het potentieel is er. Ik kan het zien, ik herken het in vele mensen en projecten.

In mijn brieven en op deze website zoek ik de kracht en inspiratie om mij voor dat potentieel in te zetten.

"Liefde is verantwoordelijkheid nemen voor je relaties," vertelde iemand mij in een interview. Weten wat die relaties zijn en hoe ze samenhangen, is voor mij wijsheid. Je draagkracht kennen om ze te onderhouden ook.

Al zoekend naar een woord noem ik die houding: levensreligieus. Ik heb eerbied voor dit leven. Ik voel er liefde voor. Ik wil mij met dit leven met heel mijn hart verbinden. Vanuit de bescheidenheid dat ik het met mijn verstand niet kan doorgronden. Vanuit het vertrouwen dat ik het tot in de diepste vezels van mijn lichaam kan voelen.

Ik ben: voor liefde en wijsheid!