Evolutionaire beschouwing

foto: Jelle Sepers

Wie ben ik? Wie zijn wij?

Tot een jaar of elf, twaalf maakte ik gemakkelijk vrienden. Op school, in mijn straat, tijdens vakanties. Ik vond het leuk om contact te leggen en samen te spelen.

In de puberteit verschenen er pigmentvlekken op mijn gezicht, waar mensen van schrokken. Mijn lijf werd lang en mager: een bron van spot. Op school en in mijn familie hoorde ik er niet meer bij.

Door toeval kwam ik op een scoutingkamp waar ik de grootste en sterkste was. Ik sliep in een tent met een jongen die 's nachts huilend in zijn slaapzak lag: hij hoorde er niet bij. Ik kon hem troosten. De leiding zag dat, gaf het door aan mijn moeder: ik kreeg lof.

Onvoorwaardelijke liefde

De afwijzing en lof leerden me twee dingen: een diep wantrouwen tegen mensen. Hun liefde is voorwaardelijk, was mijn conclusie. Daar stond een gevoel van superkracht tegenover: een onvoorwaardelijke liefde, die ik kon belichamen.

Het heeft me heel wat tijd gekost om van beide lessen te genezen. Mensen zijn zo slecht nog niet, heb ik inmiddels ervaren, en tot veel liefde in staat. Hoe je er ook uitziet! Ook de superkracht heb ik gelukkig losgelaten. Ik ben een mens met beperkingen, net als iedereen, en dat is precies wie ik wil zijn.

Verder heb ik iets nieuws geleerd: onvoorwaardelijke liefde bestaat. Niet groots en geweldig, maar kwetsbaar en ontvankelijk. Mijn gelukkigste momenten zijn die waarin ik mij overgeef aan het leven. Dan ontvouwt het bestaan zich als een groot wonder, dat het is.

Wij zijn een tijdelijke verschijning van het leven. Het leven is een tijdelijke verschijning van de kosmos. Waarom de kosmos is, weet niemand. Daarom past ons bescheidenheid en respect. We hebben het bestaan niet zelf gemaakt. Het maakte ons.

Superkracht, hervonden

Ik voel liefde voor dit bestaan en ben dankbaar dat ik er - even - deel van uitmaak. Vanuit die grondhouding wil ik iets positiefs bijdragen. In de zorg help ik ouderen met dementie om zo lang mogelijk thuis te blijven wonen. Ik ben vrijwilliger bij Fietsmaatjes en prik zwerfafval in Amsterdam. Met vriendin Manja zette ik pelgrimsroute de Walk of Wisdom op.

Vandaag geloof ik in de superkracht van mensen samen. Wij zijn de machtigste soort op aarde. Baas over het leven. Maar onze macht is jong en onbeholpen. We moeten nog groeien in inzicht. Inzicht hoe we in welvaart kunnen leven zonder elkaar en de rest van de planeet kapot te maken.

Dat potentieel van inzicht is mijn horizon - ook al is het contrast met de realiteit schrijnend. Maar ik kan het potentieel zien, ik kan haar voelen, ik herken haar in vele mensen en projecten.

De evolutie van de mens is niet af. De soortnaam die we ons zelf ooit gaven - 'de wijze mens: homo sapiens' - is een opdracht. Een opdracht aan ons allemaal, waaraan ik een (kleine) bijdrage wil leveren.

Ik ben: voor liefde en wijsheid!